Violation of freedom of expression laws in France, while the French government and police themselves had given permission to the Iranian demonstrators, and the attack on the demonstrators by the police is a clear violation of France's own laws.
In the French legal system, holding demonstrations is based on the "prior declaration" system (Déclaration préalable) and not "obtaining a permit"; that is, according to the law, citizens do not need government permission to gather, but they are obliged to inform the authorities.
Legal documents and articles related to this issue in French law are organized as follows:1. Legal basis and process for announcing demonstrations The main framework for holding gatherings and demonstrations on public streets in France is detailed in Articles L211-1 to L211-4 of the Internal Security Code (Code de la sécurité intérieure): Article L211-1: This article stipulates that all demonstrations, marches and gatherings on public streets must be announced in advance to the local authorities. Notification deadline (Article L211-2): Organizers must notify the municipality (Mairie) or the police prefecture (Préfecture de police) of their identity (name, address and signature of three organizers residing in the prefecture), the purpose, date, time and exact route of the gathering at least 3 clear days and no more than 15 days before the date of the demonstration. 2. The legal provision on the prohibition of demonstrations The French government does not in principle have the right to prohibit demonstrations in advance, except in a specific case, as stated in Article L211-4 of the Internal Security Code: Prohibition condition: If the competent authorities (governor or mayor) determine that the announced demonstration will cause a "serious disturbance of public order" (Trouble à l'ordre public) and that the police forces are not sufficient to control it, they can prohibit it by issuing an official order. In the event of a ban, the organizers can immediately appeal to the "Administrative Court of Justice" (Conseil d'État) to have the order reviewed. 3. Punishment for unannounced or prohibited demonstrations (Article of the Penal Code) According to French law, simply participating in an illegal or unannounced demonstration is not a crime, and ordinary people are fined a small amount for attending; But there are severe penalties for organizers: Article 431-9 of the French Penal Code (Code pénal): Anyone who organizes and holds a demonstration without prior notice or despite a ban will be sentenced to up to 6 months in prison and a fine of 7,500 euros. 4. Additional laws and new restrictions (anti-riot law) In recent years, France has adopted stricter laws to combat violence at gatherings, the most important of which is the anti-riot law (Loi anti-casseurs): Article criminalizing face coverings: According to new changes to the penal code, intentionally covering the face during a demonstration without a legitimate reason (such as using a mask to hide one's identity from the police) is considered a crime and can result in up to one year in prison and a fine of 15,000 euros. Administrative bans: Governors have the authority to ban people with a history of causing chaos from attending specific demonstrations. If you are interested, I can provide you with more detailed information on the following areas: How to complain to the French Administrative Court if a demonstration is banned Legal difference between a strike (Grève) and a demonstration (Manifestation) in French labor law Laws regarding gatherings in universities and specific places in France Please tell me which section is closest to the purpose of your research or question?
Freedom of expression laws in France are highly respected and have a democratic framework, but unlike in some countries such as the United States, this freedom is not “absolute” and criminal laws determine its limits. The main foundations of freedom of expression in France are rooted in the following historical and legal documents: 1. The Declaration of the Rights of Man and of the Citizen of 1789. The French Constitution officially refers to this declaration. Two of its key articles are dedicated to freedom of expression: Article 10:
No one shall be persecuted for his opinions, including religious opinions, provided that the expression of these opinions does not disturb public order established by law. Article 11: The freedom to communicate ideas and opinions freely is one of the most precious human rights.
Every citizen can speak, write and publish freely; however, he is responsible for the abuse of this freedom in cases determined by law. 2.
The Law on the Press of 1881 (Loi sur la liberté de la presse) This law regulates freedom of expression and the media.
Freedom of the press is a “monitored freedom” because, in addition to guaranteeing the independence of the media, it defines and punishes the following violations and crimes: Defamation Insults Incitement to discrimination, hatred or violence based on ethnicity, religion, gender or sexual orientation 3. EU Human Rights Law As a member of the European Union, France is bound by the European Convention on Human Rights. Article 11 of the Charter of Fundamental Rights of the European Union (equivalent to Article 10 of the European Convention): guarantees freedom of expression and states that this right includes freedom to hold opinions and to receive and impart information without interference by public authority and regardless of frontiers. 4. Exceptions and legal limitations (criminalizations) According to the final part of Article 11 of the Declaration of Human Rights, the French legislator has established limitations to prevent abuse. The most important of them are: Criminalization of hate speech (Hate Speech): speech that leads to incitement to hatred, violence or racial, religious or gender discrimination. Prohibition of Holocaust denial (Loi Gayssot): The Gayssot Act criminalizes the denial or trivialization of crimes against humanity. Praising terrorism (Apologie du terrorisme): Supporting, justifying or encouraging terrorist acts is severely punished. To access the original text of these texts, you can refer to the Declaration of Human and Civic Rights of 26 August 1789 on the website of the French Constitutional Council or to Article 11 - Freedom of expression and information on the website of the European Union Agency for Fundamental Rights. If you are interested, tell me: Are you looking for differences in freedom of expression in France compared to other countries? Would you like to examine the restrictions on the Internet and cyberspace in French law? Tell me how you would like to narrow down the topic.
نقض قوانین آزادی بیان در فرانسه در حالیکه دولت و پلیس فرانسه خود نیز به متظاهرین ایرانی مجوز داده بودند و حمله به متظاهرین از سوی پلیس نقض آشکار قوانین خود فرانسه میباشد.
در نظام حقوقی فرانسه، برگزاری تظاهرات بر پایه سیستم «اعلام قبلی» (Déclaration préalable) استوار است و نه «دریافت مجوز»؛ یعنی طبق قانون، شهروندان برای تجمع نیازی به اجازه دولت ندارند، اما موظف هستند مقامات را مطلع کنند..
مستندات قانونی و مواد مرتبط با این موضوع در حقوق فرانسه به شرح زیر تنظیم شده است:۱. مبنای قانونی و فرآیند اعلام تظاهراتچارچوب اصلی برگزاری تجمعات و تظاهرات در خیابانهای عمومی فرانسه در ماده L211-1 تا L211-4 «قانون امنیت داخلی» (Code de la sécurité intérieure) تفصلی شده است:ماده L211-1: این ماده مقرر میدارد که تمامی تظاهرات، راهپیماییها و تجمعات در معابر عمومی باید از قبل به مقامات محلی اعلام شوند.مهلت اعلام (ماده L211-2): برگزارکنندگان باید حداقل ۳ روز کامل و حداکثر ۱۵ روز قبل از تاریخ تظاهرات، مشخصات خود (نام، آدرس و امضای سه برگزارکننده ساکن در آن استان)، هدف، تاریخ، ساعت و مسیر دقیق تجمع را به شهرداری (Mairie) یا فرمانداری پلیس (Préfecture de police) اعلام کنند.۲. ماده قانونی مربوط به ممنوعیت تظاهراتدولت فرانسه در اصل حق ممنوع کردن پیشدستانه تظاهرات را ندارد، مگر در یک حالت خاص که در ماده L211-4 قانون امنیت داخلی آمده است:شرط ممنوعیت: اگر مقامات ذیصلاح (فرماندار یا شهردار) تشخیص دهند که تظاهرات اعلامشده موجب «اخلال جدی در نظم عمومی» (Trouble à l'ordre public) میشود و نیروهای پلیس کافی برای کنترل آن در اختیار ندارند، میتوانند با صدور یک حکم رسمی آن را ممنوع کنند.برگزارکنندگان میتوانند در صورت ممنوعیت، فوراً به «دیوان عدالت اداری» (Conseil d'État) شکایت کنند تا حکم بررسی شود.۳. مجازات تظاهرات بدون اعلام یا ممنوعشده (ماده قانون مجازات)طبق قوانین فرانسه، صرفِ شرکت در یک تظاهرات غیرقانونی یا بدون اعلام قبلی جرم نیست و افراد عادی بابت حضور جریمه نقدی کوچکی میشوند؛ اما برای سازماندهندگان مجازات سختی در نظر گرفته شده است:ماده ۴۳۱-۹ «قانون مجازات فرانسه» (Code pénal): هر کس بدون اعلام قبلی یا بهرغم صادر شدن حکم ممنوعیت، تظاهراتی را سازماندهی و برپا کند، به تا ۶ ماه حبس و پرداخت ۷,۵۰۰ یورو جریمه نقدی محکوم خواهد شد.۴. قوانین تکمیلی و محدودیتهای جدید (قانون ضد آشوب)فرانسه در سالهای اخیر قوانین سختگیرانهتری را برای مقابله با خشونت در تجمعات تصویب کرده است که مهمترین آنها قانون ضد آشوب (Loi anti-casseurs) است:ماده جرمانگاری پوشاندن صورت: طبق تغییرات جدید در قانون مجازات، پوشاندن عمدی صورت در جریان تظاهرات بدون دلیل مشروع (مانند استفاده از ماسک برای پنهان کردن هویت از پلیس) جرم تلقی شده و میتواند تا یک سال حبس و ۱۵,۰۰۰ یورو جریمه در پی داشته باشد.ممنوعیتهای اداری: فرمانداران این اختیار را دارند که حضور افراد سابقهدار در ایجاد آشوب را در تظاهرات خاص ممنوع کنند.اگر مایل هستید، میتوانم در زمینههای زیر اطلاعات دقیقتری به شما ارائه دهم:نحوه شکایت به دیوان عدالت اداری فرانسه در صورت ممنوع شدن یک تظاهراتتفاوت حقوقی میان اعتصاب (Grève) و تظاهرات (Manifestation) در قوانین کار فرانسهقوانین مربوط به تجمع در دانشگاهها و اماکن خاص در فرانسهلطفاً بفرمایید کدام بخش به هدف پژوهش یا سوال شما نزدیکتر است؟
قوانین آزادی بیان در فرانسه بسیار مورد توجه هستند و چارچوبی دموکراتیک دارند، اما برخلاف برخی کشورها مانند آمریکا، این آزادی «مطلق» نیست و قوانین کیفری محدوده آن را تعیین میکنند.پایههای اصلی آزادی بیان در فرانسه ریشه در اسناد تاریخی و حقوقی زیر دارند:۱. اعلامیه حقوق بشر و شهروند ۱۷۸۹قانون اساسی فرانسه به طور رسمی به این اعلامیه ارجاع میدهد. دو ماده کلیدی آن به آزادی بیان اختصاص دارد:ماده ۱۰:
هیچکس نباید به دلیل عقاید خود، از جمله عقاید مذهبی، مورد آزار قرار گیرد، مشروط بر اینکه ابراز این عقاید نظم عمومی مقرر شده توسط قانون را مختل نکند.ماده ۱۱: آزادی ارتباط آزادانه افکار و عقاید، یکی از ارزشمندترین حقوق بشر است.
هر شهروندی میتواند آزادانه صحبت کند، بنویسد و منتشر کند؛ با این حال، او در قبال سوءاستفاده از این آزادی در مواردی که قانون تعیین میکند، مسئول است.۲.
قانون مطبوعات ۱۸۸۱ (Loi sur la liberté de la presse)این قانون، آزادی بیان و رسانه را تنظیم میکند.
آزادی مطبوعات یک «آزادی نظارتشده» است، زیرا در کنار تضمین استقلال رسانهها، موارد نقض و جرایم زیر را تعیین و مجازات میکند:افترا (Defamation)توهین (Insults)تحریک به تبعیض، نفرت یا خشونت بر اساس قومیت، مذهب، جنسیت یا گرایش جنسی۳. قانون حقوق بشر اتحادیه اروپافرانسه به عنوان یکی از اعضای اتحادیه اروپا، تابع کنوانسیون اروپایی حقوق بشر است.ماده ۱۱ منشور حقوق اساسی اتحادیه اروپا (همتراز با ماده ۱۰ کنوانسیون اروپایی): آزادی بیان را تضمین میکند و بیان میدارد که این حق شامل آزادی داشتن عقیده و دریافت و انتقال اطلاعات بدون دخالت مقامات عمومی و بدون در نظر گرفتن مرزها است.۴. استثنائات و محدودیتهای قانونی (جرمانگاریها)طبق بخش پایانی ماده ۱۱ اعلامیه حقوق بشر، قانونگذار فرانسوی محدودیتهایی را برای جلوگیری از سوءاستفاده وضع کرده است. مهمترین آنها عبارتند از:جرمانگاری سخنان نفرتانگیز (Hate Speech): صحبتهایی که منجر به تحریک نفرت، خشونت یا تبعیض نژادی، مذهبی یا جنسیتی شود.ممنوعیت انکار هولوکاست (Loi Gayssot): قانون گیسو (Gayssot Act) انکار یا کوچکنمایی جنایات علیه بشریت را جرمانگاری کرده است.تمجید از تروریسم (Apologie du terrorisme): حمایت، توجیه یا تشویق اقدامات تروریستی به شدت مجازات میشود.برای دسترسی به متن اصلی این متون، میتوانید به Declaration of Human and Civic Rights of 26 August 1789 در وبسایت شورای قانون اساسی فرانسه یا به Article 11 - Freedom of expression and information در پایگاه آژانس حقوق بنیادین اتحادیه اروپا مراجعه کنید.اگر مایل هستید، tell me:آیا به دنبال تفاوت آزادی بیان در فرانسه با سایر کشورها هستید؟میخواهید محدودیتهای اینترنت و فضای مجازی در قوانین فرانسه را بررسی کنیم؟Tell me how you would like to narrow down the topic.
La violation des lois sur la liberté d'expression en France, alors même que le gouvernement et la police français avaient autorisé les manifestants iraniens à se rassembler, et la répression policière contre ces manifestants constituent une violation flagrante du droit français.
En droit français, l'organisation de manifestations repose sur le principe de la déclaration préalable et non sur l'obtention d'une autorisation. Autrement dit, la loi n'exige pas d'autorisation gouvernementale pour se rassembler, mais impose l'obligation d'en informer les autorités compétentes.
Les textes et articles de loi relatifs à cette question en droit français sont organisés comme suit : 1. Base juridique et procédure d'annonce des manifestations. Le cadre juridique régissant les rassemblements et les manifestations sur la voie publique en France est détaillé aux articles L211-1 à L211-4 du Code de la sécurité intérieure : Article L211-1 : Cet article stipule que toutes les manifestations, marches et rassemblements sur la voie publique doivent être annoncés préalablement aux autorités locales. Délai de notification (article L211-2) : Les organisateurs doivent notifier à la mairie ou à la préfecture de police leur identité (nom, adresse et signature de trois organisateurs domiciliés dans la préfecture), l’objet, la date, l’heure et l’itinéraire précis du rassemblement au moins trois jours francs et au plus quinze jours avant la date de la manifestation. 2. Dispositions légales relatives à l’interdiction des manifestations : L’État français ne dispose pas, en principe, du droit d’interdire les manifestations par anticipation, sauf dans un cas particulier, comme le prévoit l’article L211-4 du Code de la sécurité intérieure : Condition d’interdiction : Si les autorités compétentes (gouverneur ou maire) estiment que la manifestation annoncée est susceptible de provoquer un trouble à l’ordre public et que les forces de police ne sont pas en mesure de la maîtriser, elles peuvent l’interdire par arrêté. En cas d’interdiction, les organisateurs peuvent immédiatement se pourvoir en cassation devant le Conseil d’État. 3. Sanctions pour les manifestations non déclarées ou interdites (Article du Code pénal) Selon la loi française, la simple participation à une manifestation illégale ou non déclarée n'est pas un délit, et les particuliers s'exposent à une amende modique. En revanche, les organisateurs sont sévèrement punis : Article 431-9 du Code pénal : Quiconque organise et tient une manifestation sans préavis ou malgré une interdiction est passible d'une peine d'emprisonnement pouvant aller jusqu'à six mois et d'une amende de 7 500 euros. 4. Lois complémentaires et nouvelles restrictions (loi anti-émeutes) Ces dernières années, la France a adopté des lois plus strictes pour lutter contre les violences lors des rassemblements, dont la plus importante est la loi anti-émeutes : Article criminalisant le port du masque : Selon les récentes modifications du Code pénal, le fait de se couvrir intentionnellement le visage lors d'une manifestation sans motif légitime (par exemple, pour dissimuler son identité aux forces de l'ordre) est considéré comme un délit et peut entraîner une peine d'emprisonnement pouvant aller jusqu'à un an et une amende de 15 000 euros. Interdictions administratives : Les gouverneurs ont le pouvoir d’interdire aux personnes ayant des antécédents de troubles à l’ordre public de participer à certaines manifestations. Si cela vous intéresse, je peux vous fournir des informations plus détaillées sur les points suivants : Comment porter plainte auprès du Tribunal administratif français en cas d’interdiction de manifestation ; Différence juridique entre grève et manifestation en droit du travail français ; Législation relative aux rassemblements dans les universités et certains lieux publics en France. Veuillez m’indiquer quelle section correspond le mieux à l’objet de votre recherche ou à votre question.
En France, la liberté d'expression est largement respectée et s'inscrit dans un cadre démocratique. Cependant, contrairement à certains pays comme les États-Unis, cette liberté n'est pas absolue et ses limites sont déterminées par le droit pénal. Les principaux fondements de la liberté d'expression en France reposent sur les documents historiques et juridiques suivants : 1. La Déclaration des droits de l'homme et du citoyen de 1789. La Constitution française fait officiellement référence à cette déclaration. Deux de ses articles clés sont consacrés à la liberté d'expression : Article 10 :
Nul ne sera persécuté pour ses opinions, y compris ses opinions religieuses, pourvu que l'expression de ces opinions ne trouble pas l'ordre public établi par la loi. Article 11 :
La liberté de communiquer librement des idées et des opinions est un des droits humains les plus précieux.
Tout citoyen peut parler, écrire et publier librement ; toutefois, il est responsable de l'abus de cette liberté dans les cas prévus par la loi.
2.
La loi sur la liberté de la presse de 1881. Cette loi encadre la liberté d'expression et les médias. La liberté de la presse est une « liberté contrôlée » car, outre la garantie de l'indépendance des médias, elle définit et sanctionne les violations et infractions suivantes : diffamation, injures, incitation à la discrimination, à la haine ou à la violence fondées sur l'origine ethnique, la religion, le sexe ou l'orientation sexuelle. 3. Droit européen des droits de l'homme. En tant qu'État membre de l'Union européenne, la France est liée par la Convention européenne des droits de l'homme. L'article 11 de la Charte des droits fondamentaux de l'Union européenne (équivalent à l'article 10 de la Convention européenne) garantit la liberté d'expression et précise que ce droit inclut la liberté d'opinion et la liberté de recevoir et de communiquer des informations sans ingérence des pouvoirs publics et sans considération de frontières. 4. Exceptions et limitations légales (pénalisations). Conformément à la dernière partie de l'article 11 de la Déclaration universelle des droits de l'homme, le législateur français a établi des limitations afin de prévenir les abus. La plus importante d'entre elles est la criminalisation des discours de haine : discours incitant à la haine, à la violence ou à la discrimination raciale, religieuse ou fondée sur le sexe. Loi Gayssot : La loi Gayssot érige en infraction pénale la négation ou la minimisation des crimes contre l'humanité. Apologie du terrorisme : Soutenir, justifier ou encourager des actes terroristes est sévèrement puni. Pour accéder au texte original de ces textes, vous pouvez vous référer à la Déclaration des droits de l'homme et des citoyens du 26 août 1789 sur le site du Conseil constitutionnel ou à l'article 11 – Liberté d'expression et d'information – sur le site de l'Agence des droits fondamentaux de l'Union européenne. Si cela vous intéresse, précisez-moi : recherchez-vous des différences en matière de liberté d'expression en France par rapport à d'autres pays ? Souhaitez-vous examiner les restrictions relatives à Internet et au cyberespace dans le droit français ? Indiquez-moi comment vous souhaitez approfondir le sujet.
Inga kommentarer:
Skicka en kommentar