The Turkish regime is the biggest enemy of the Iranians because the issue is the Kurdish issue. It is trying to deceive the leaders of the Iranian regime into uniting against the Kurds.

 

#Turkish_fascist_regime_is_anti_kurds_only

#Tukish_intelligence_service_has_been_spied_against_russia 

 The Turkish regime is the biggest enemy of the Iranians because the issue is the Kurdish issue. It is trying to deceive the leaders of the Iranian regime into uniting against the Kurds. 

 

The racist apartheid regime of Turkey is the biggest enemy of the Kurdish people. Currently, the Kurdistan Workers' Party has embarked on a peace process. Previously, the countries of the region and even the less understanding Kurdish parties thought that Turkey's attack on the Kurdish areas was because of the Kurdistan Workers' Party. However, today, these people should know that we have been declaring for many years that Turkey is a staunch enemy of the Kurdish people.

 The threats issued by the Iranian Foreign Minister against the Kurdistan Region, and his statement that he contacted Barzani and Talabani and informed them that Iran “will respond to any threat emanating from them,” do not reflect strength or self-confidence as he tries to portray it. Rather, they reveal deep anxiety within the Iranian regime and a desperate attempt to cover up its escalating crises.

When Tehran resorts to the language of threats, it is in reality trying to compensate for its internal fragility with a belligerent external discourse, as if it were searching for an external adversary to justify its political and economic failures.

This type of statement does not emanate from a confident state, but from a regime experiencing confusion and fear of any movement beyond its control.

The reference to Turkey and its role in “preventing the division of Iran” is not a sign of strength, but rather evidence of Iran’s dependence on others for its protection, as if the regime is implicitly admitting its inability to confront its challenges without relying on the positions of other countries. As for the talk of “thwarting plans to overthrow the regime and ignite internal unrest,” it is an attempt to exaggerate imaginary achievements, while reality points to the erosion of the regime’s legitimacy, increasing popular discontent, and an economic collapse that cannot be concealed by threatening rhetoric directed at Kurdistan.

This rhetoric is not an expression of strength, but of fear.

It is not an expression of confidence, but of confusion.

It is the rhetoric of a regime teetering on the brink, trying to appear dignified through verbal escalation, just as the popular saying goes: “A messed up messed up…at least show some courage before I die.”

What most reveals the weakness of this rhetoric is its claim that it contacted Barzani and Talabani and informed them that Iran “will respond to any threat issued from them,” as if a country the size of Iran fears a mere political stance emanating from the region.

ڕژێمی تورکیا گەورەترین دوژمنی ئێرانییەکانە چونکە مەسەلەکە پرسی کوردە. هەوڵ دەدات ڕێبەرانی ڕێژیمی ئێران بخەڵەتێنێت بۆ ئەوەی دژی کورد یەکبگرن. ڕژێمی ئاپارتایدی ڕەگەزپەرستی تورکیا گەورەترین دوژمنی گەلی کوردە. لە ئێستادا پارتی کرێکارانی کوردستان دەستی بە پرۆسەی ئاشتی کردووە. پێشتر وڵاتانی ناوچەکە و تەنانەت لایەنە کوردییە کەمتر تێگەیشتووەکانیش پێیان وابوو هێرشی تورکیا بۆ سەر ناوچە کوردستانییەکان بەهۆی پارتی کرێکارانی کوردستانەوەیە. به ڵام ئه مڕۆ پێویسته ئه م خه ڵکه بزانن که ئێمه ساڵانێکی زۆره ڕایده گه ینین که تورکیا دوژمنێکی سه ڕکه تی گه لی کورده .

ئەو هەڕەشانەی وەزیری دەرەوەی ئێران لە دژی هەرێمی کوردستان دەردەکەوێت، و لێدوانەکەی کە پەیوەندی بە بارزانی و تاڵەبانییەوە کردووە و ئاگاداری کردوونەوە کە ئێران “وەڵامی هەر هەڕەشەیەک دەداتەوە کە لێیانەوە سەرهەڵبدات”، گوزارشت لە هێز و متمانە بەخۆبوون ناکات وەک ئەوەی هەوڵی وێناکردنی دەدات. بەڵکو دڵەڕاوکێی قووڵی ناو ڕێژیمی ئێران و هەوڵێکی بێ ئومێدانە بۆ پەردەپۆشکردنی قەیرانە پەرەسەندووەکانی دەردەخەن.

کاتێک تاران پەنا بۆ زمانی هەڕەشە دەبات، لە واقیعدا هەوڵدەدات بە گوتارێکی دەرەکی شەڕانگێزانە قەرەبووی ناسکی ناوخۆیی خۆی بکاتەوە، وەک ئەوەی بەدوای نەیارێکی دەرەکیدا بگەڕێت بۆ پاساوهێنانەوە بۆ شکستە سیاسی و ئابوورییەکانی.

ئەم جۆرە لێدوانە لە دەوڵەتێکی متمانەبەخۆوە سەرچاوە ناگرێت، بەڵکو لە دەسەڵاتێکەوە سەرچاوە دەگرێت کە تووشی شڵەژان و ترس لە هەر بزووتنەوەیەک کە لە دەرەوەی کۆنترۆڵی خۆی بێت.

ئاماژەکردن بە تورکیا و ڕۆڵی تورکیا لە “ڕێگریکردن لە دابەشبوونی ئێران” نیشانەی بەهێزی نییە، بەڵکو بەڵگەیە لەسەر پشتبەستنی ئێران بە ئەوانی دیکە بۆ پاراستنی خۆی، وەک ئەوەی ڕێژیم بە شێوەیەکی ناڕاستەوخۆ دان بە بێتوانایی خۆیدا بنێت لە ڕووبەڕووبوونەوەی ئاستەنگەکانی بەبێ پشتبەستن بە هەڵوێستی وڵاتانی دیکە. سەبارەت بە باسکردنی “پووچەڵکردنەوەی پلانەکانی ڕووخاندنی ڕژێم و گڕگرتنی نائارامی ناوخۆیی”، هەوڵێکە بۆ زیادەڕەویکردن لە دەستکەوتە خەیاڵییەکان، لە کاتێکدا واقیع ئاماژە بە وەرینی شەرعیەتی ڕژیم و زیادبوونی ناڕازیبوونی جەماوەری و داڕمانی ئابووری دەکات کە ناتوانرێت بە ڕیتۆریکی هەڕەشەئامێز کە ئاراستەی کوردستان بکرێت، بشاردرێتەوە.

ئەم قسەکردنە دەربڕینی هێز نییە، بەڵکو دەربڕینی ترسە.

دەربڕینی متمانە نییە، بەڵکو سەرلێشێواوییە.

ئەوە قسە و باسی ڕژێمێکە کە لە لێواردا دەلەرزێت، هەوڵدەدات لە ڕێگەی پەرەسەندنی زارەکییەوە بە کەرامەت دەربکەوێت، هەروەک چۆن ئەو وتە باوەی کە دەڵێت: "شێوەیەکی تێکەڵاو... لانیکەم پێش ئەوەی بمرم هەندێک بوێری نیشان بدە."

ئەوەی زۆرترین خاڵی لاوازی ئەم قسە و باسە دەردەخات، بانگەشەی ئەوەیە کە پەیوەندی بە بارزانی و تاڵەبانییەوە کردووە و ئاگاداری کردوونەوە کە ئێران “وەڵامی هەر هەڕەشەیەک دەداتەوە کە لە لایەن ئەوانەوە دەربچێت”، وەک ئەوەی وڵاتێک بە قەبارەی ئێران ترسی تەنها هەڵوێستێکی سیاسی هەبێت کە لە ناوچەکەوە سەرچاوەی گرتبێت.

 Rejîma Tirkiyê dijminê herî mezin ê Îraniyan e ji ber ku mesele meseleya Kurd e. Hewl dide ku serokên rejîma Îranê bixapîne da ku li dijî Kurdan bibin yek. Rejîma nijadperest a apartheidê ya Tirkiyê dijminê herî mezin ê gelê Kurd e. Niha, Partiya Karkerên Kurdistanê dest bi pêvajoyek aştiyê kiriye. Berê, welatên herêmê û heta partiyên Kurdî yên kêm têgihîştî jî difikirîn ku êrîşa Tirkiyê li ser deverên Kurdî ji ber Partiya Karkerên Kurdistanê ye. Lêbelê, îro, divê ev kes bizanin ku em bi salan e îlan dikin ku Tirkiye dijminekî tund ê gelê Kurd e.

 Gefên ku Wezîrê Derve yê Îranê li dijî Herêma Kurdistanê daye û daxuyaniya wî ya ku wî bi Barzaniyê û Talabanî re têkilî daniye û ji wan re ragihandiye ku Îran "dê bersiva her gefê ji wan derkeve bide", hêz an baweriya xwe nîşan nade wekî ku ew hewl dide wê nîşan bide. Berevajî vê, ew fikarên kûr ên di nav rejîma Îranê de û hewldanek bêhêvî ya veşartina krîzên xwe yên zêdebûyî eşkere dikin.

Dema ku Tehran serî li zimanê gefan dide, di rastiyê de hewl dide ku qelsiya xwe ya navxweyî bi gotarek derveyî ya şerxwaz telafî bike, mîna ku ew li dijminek derveyî digere da ku têkçûnên xwe yên siyasî û aborî rewa bike.

Ev celeb daxuyanî ne ji dewletek bawermend derdikeve, lê ji rejîmek ku ji her tevgerek ku ji derveyî kontrola wê ye tevlihevî û tirsê dijî derdikeve.

Behsa Tirkiyeyê û rola wê di "pêşîgirtina li dabeşbûna Îranê" de ne nîşana hêzê ye, lê belê delîla girêdayîbûna Îranê bi yên din re ji bo parastina wê ye, mîna ku rejîm bi awayekî nepenî qebûl dike ku ew nikare bêyî ku xwe bispêre helwestên welatên din, bi pirsgirêkên xwe re rû bi rû bimîne. Derbarê axaftina "têkbirina planên hilweşandina rejîmê û pêxistina aloziyên navxweyî", ew hewldanek e ji bo zêdekirina destkeftiyên xeyalî, di heman demê de rastî nîşan dide ku rewatiya rejîmê têk diçe, nerazîbûna gel zêde dibe û hilweşînek aborî heye ku bi retorîka gefxwarî ya li dijî Kurdistanê nayê veşartin.

Ev retorîka ne îfadeya hêzê ye, lê ya tirsê ye.

Ew ne îfadeya baweriyê ye, lê ya tevliheviyê ye.

Ew retorîka rejîmek e ku li ber hilweşînê ye, hewl dide ku bi rêya zêdekirina devkî bi rûmet xuya bike, mîna ku gotina populer dibêje: "Kesekî tevlihev... qet nebe berî ku ez bimrim hinek wêrekî nîşan bide."

Tiştê ku herî zêde qelsiya vê retorîka eşkere dike, îdiaya wê ye ku wê bi Barzani û Talabanî re têkilî danî û ji wan re ragihand ku Îran "dê bersiva her gefê ji wan bide", mîna ku welatekî bi qasî Îranê ji helwestek siyasî ya tenê ya ji herêmê derdikeve ditirse.