There were a number of children on the streets of Tehran. All of the children were kidnapped by human organ trafficking mafia gangs and all of them disappeared.

 

 

 #childskidnaping_by_mafia_in_teheran_streets

 There were a number of children on the streets of Tehran. All of the children were kidnapped by human organ trafficking mafia gangs and all of them disappeared.

 According to a reliable source in Tehran, he said that he only heard strange noises from children at night and that they were forced into a car with tinted windows and taken to an unknown location. Another source said that they took the children and fed the children’s meat to people in restaurants around Tehran.
Street children have been disappearing from the city of Tehran for some time. And now the question has arisen as to what happened to them. Have these children been properly organized or have they become silent?

 

Alireza Zakani, the corrupt mayor of Tehran, has repeatedly spoken proudly of his success in “collecting street children,” and the state media has also praised this measure as a step towards “beautifying the city.” But behind this deceptive appearance, a bitter reality is hidden that not only does not bring any improvement in the situation of child laborers, but their work is used behind the scenes for further exploitation and forced labor and more sexual abuse of them.

According to child rights activists who participated in a roundtable discussion organized by Sharq newspaper a week ago, this “systemization” is actually a kind of removal of children from public view; child laborers have disappeared from the streets, but have been pushed into hidden and uncontrolled spaces such as underground workshops, recycling centers, homes and even agricultural fields. In these places, they are severely exploited without any supervision. From unpaid work to sexual assault and abuse, which, due to the hidden environment, it is not possible to identify and protect them.

Social realities clearly show that structural poverty, parental unemployment, addiction, and the elimination of free education have forced families to send their children to the streets. When there is no unemployment insurance or living expenses allowance, and public schools also demand money for education, what alternative is there to child labor?

As Mohammad Reza Dehnavi, a child researcher, emphasizes, as long as policies are not structural, removing children from the streets does not mean solving the problem, but only wiping the slate clean. The so-called “collection” schemes have in practice caused humiliation, distrust, and disconnection of these children from support networks, depriving them of any social and legal services.

Parisa Pouyan, another child activist, warns that these children on the streets are not a “security threat” but are the main victims of a ruthless system. Removing them from the public eye will not only not solve the problem, but will also increase the statistics of sexual abuse and forced labor.

In a situation where no central, cross-sectoral institution is responsible for coordinating policies, various institutions such as the municipality, welfare, the Ministry of Labor, Education, and the police only shift the burden of responsibility onto each other, and in the end, it is the children who become victims.

Therefore, Zakani’s claim that child labor is being regulated is not only unfounded, but also dangerous; because these measures are not a solution, but the face of a social cleansing—a cleansing that comes at the cost of profound psychological, physical, and sexual harm to children whose only crime is the poverty of their families.

ژمارەیەک منداڵ لە شەقامەکانی تاران بوون. سەرجەم ئەو منداڵانە لەلایەن باندە مافیاییەکانی بازرگانیکردن بە ئەندامەکانی جەستەوە ڕفێنراون و هەموویان دیارنەماون. بە وتەی سەرچاوەیەکی باوەڕپێکراو لە تاران، ناوبراو باسی لەوە کردووە کە تەنیا شەوانە دەنگی سەیر و سەمەرەی منداڵانی بیستووە و بە زۆر سواری ئۆتۆمبێلێک کراون کە پەنجەرەی ڕەنگاوڕەنگ بووە و دەبرێنە شوێنێکی نادیار. سه ڕچاوه یه کی دیکه ڕایگه یاند که منداڵه کانیان برد و گۆشتی منداڵه کانیان به خه ڵک له ڕێستۆرانته کانی ده وروبه ڕی تاران دا.
ماوەیەکە منداڵانی سەر شەقام لە شاری تاران بێسەروشوێن دەبن. ئێستاش پرسیارەکە هاتۆتە ئاراوە کە چییان بەسەر هاتووە. ئایا ئەم منداڵانە بە باشی ڕێکخراون یان بێدەنگ بوون؟

عەلیرەزا زەکانی، سەرۆکی شارەوانی گەندەڵی تاران، چەندین جار بە شانازییەوە باسی لە سەرکەوتنی خۆی لە "کۆکردنەوەی منداڵانی سەر شەقام" کردووە، هەروەها میدیای دەوڵەتیش ئەم ڕێوشوێنەیان بە هەنگاوێک بۆ "جوانکردنی شار" بەرز نرخاندووە. بەڵام لە پشت ئەم دەرکەوتنە فریودەرەوە، واقیعێکی تاڵ شاراوەتەوە کە نەک هەر هیچ باشتربوونێک لە دۆخی منداڵانی کرێکاراندا ناهێنێتە ئاراوە، بەڵکو کارەکانیان لە پشت پەردەوە بۆ ئیستغلالکردنی زیاتر و کاری زۆرەملێ و دەستدرێژی سێکسی زیاتریان بەکاردەهێنرێت.

بە گوتەی چالاکانی مافی منداڵان کە هەفتەیەک لەمەوبەر لە گفتوگۆیەکی مێزی دەوریدا کە ڕۆژنامەی شەرق ڕێکی خستبوو، ئەم "سیستەمسازییە" لە ڕاستیدا جۆرێکە لە دوورخستنەوەی منداڵان لە چاوی گشتی؛ منداڵانی کرێکار لە شەقامەکاندا دیارنەماون، بەڵام پاڵیان پێوراوە بۆ شوێنە شاراوەکان و کۆنترۆڵنەکراوەکانی وەکو وەرشەی ژێرزەمین، سەنتەری ڕیسایکلکردن، ماڵ و تەنانەت کێڵگە کشتوکاڵییەکانیش. لەم شوێنانەدا بەبێ هیچ چاودێرییەک بە توندی ئیستغلال دەکرێن. لە کارێکی بێ مووچەوە بۆ دەستدرێژی سێکسی و دەستدرێژی، کە بەهۆی ژینگەی شاراوە، ناتوانرێت دەستنیشانیان بکرێت و بیانپارێزرێن.

واقیعە کۆمەڵایەتییەکان بە ڕوونی نیشان دەدەن کە هەژاریی پێکهاتەیی، بێکاریی دایک و باوک، ئالوودەبوون و نەهێشتنی خوێندنی بێبەرامبەر، خێزانەکانی ناچار کردووە منداڵەکانیان بنێرنە سەر شەقامەکان. کاتێک بیمەی بێکاری یان دەرماڵەی خەرجییەکانی ژیان نییە و قوتابخانە حکومییەکانیش داوای پارە دەکەن بۆ خوێندن، چ بەدیلێک هەیە بۆ کاری منداڵان؟

وەک محەممەد ڕەزا دێهنەوی، لێکۆڵەری منداڵان جەختی لەسەر دەکاتەوە، تا ئەو کاتەی سیاسەتەکان پێکهاتەیی نەبن، دوورخستنەوەی منداڵان لەسەر شەقامەکان بە مانای چارەسەرکردنی کێشەکە نییە، بەڵکو تەنها سڕینەوەی تەختە پاک و خاوێنی. ئەو پلانانەی کە پێیان دەوترێت "کۆکردنەوە" لە پراکتیکدا بووەتە هۆی زەلیلکردن و بێمتمانەیی و پچڕانی پەیوەندییەکانی ئەم منداڵانە لە تۆڕەکانی پشتیوانی و بێبەشکردنیان لە هەر خزمەتگوزارییەکی کۆمەڵایەتی و یاسایی.

پاریسا پوویان، یەکێکی دیکە لە چالاکانی منداڵان، هۆشداری دەدات لەوەی کە ئەم منداڵانە لەسەر شەقامەکان "هەڕەشەی ئەمنی" نین بەڵکو قوربانی سەرەکی سیستەمێکی بێبەزەیین. دوورخستنەوەیان لە چاوی گشتی نەک چارەسەری کێشەکە ناکات، بەڵکو ئاماری دەستدرێژی سێکسی و کاری زۆرەملێ زیاد دەکات.

لە هەلومەرجێکدا کە هیچ دامەزراوەیەکی ناوەند و کەرتیبڕانە بەرپرسیار نییە لە هەماهەنگی سیاسەتەکان، دامەزراوە جۆراوجۆرەکانی وەک شارەوانی، خۆشگوزەرانی، وەزارەتی کار، پەروەردە و پۆلیس تەنها بارگرانی بەرپرسیارێتی دەگوازنەوە سەر یەکتر و لە کۆتاییدا ئەوە منداڵانن کە دەبنە قوربانی.

بۆیە ئیدیعای زەکانی کە کاری منداڵان ڕێکدەخرێت نەک هەر بێ بنەمایە، بەڵکو مەترسیدارە؛ چونکە ئەم ڕێوشوێنانە چارەسەر نین، بەڵکو ڕووخساری پاکتاوکردنێکی کۆمەڵایەتین- پاکتاوکردنێک کە بە تێچووی زیانێکی قووڵی دەروونی و جەستەیی و سێکسی بۆ منداڵان دێت کە تاکە تاوانیان هەژاری خێزانەکانیانە.

 Gelek zarok li kolanên Tehranê hebûn. Hemû zarok ji aliyê çeteyên mafyayî yên bazirganiya organên mirovan ve hatin revandin û hemû jî winda bûn. Li gorî çavkaniyek pêbawer li Tehranê, wî got ku wî tenê dengên xerîb ji zarokan di şevê de dibihîst û ew bi zorê di otomobîlek bi camên tarî de hatin siwarkirin û birin cihekî nenas. Çavkaniyek din got ku wan zarok birine û goştê zarokan dane xelkê li xwaringehên li dora Tehranê.

Zarokên kolanan demek dirêj e ji bajarê Tehranê winda dibin. Û niha pirsek derketiye holê ka çi bi serê wan hatiye. Gelo ev zarok bi rêkûpêk hatine rêxistin kirin an bêdeng bûne?

Elîreza Zekanî, şaredarê gendel ê Tehranê, bi berdewamî bi serbilindî behsa serkeftina xwe di "berhevkirina zarokên kolanan" de kiriye, û medyaya dewletê jî vê tedbîrê wekî gavek ber bi "xemilandina bajêr" ve pesnê xwe daye. Lê li pişt vê xuyabûna xapînok, rastiyek tal tê veşartin ku ne tenê rewşa zarokên karker baş nake, lê karê wan li pişt perdê ji bo bêtir îstismar û karê bi zorê û bêtir îstismara cinsî ya li ser wan tê bikar anîn.

Li gorî çalakvanên mafên zarokan ku beşdarî nîqaşeke maseya dorveger a ku hefteyek berê ji hêla rojnameya Sharq ve hatibû organîzekirin bûn, ev "sîstemazekirin" di rastiyê de cureyek dûrxistina zarokan ji çavê raya giştî ye; zarokên karker ji kolanan winda bûne, lê hatine avêtin nav cihên veşartî û bêkontrol ên wekî atolyeyên bin erdê, navendên vezîvirandinê, mal û heta zeviyên çandiniyê. Li van deran, ew bêyî çavdêriyek bi tundî têne îstismarkirin. Ji xebata bêpere bigire heya destdirêjî û îstismara cinsî, ku ji ber jîngeha veşartî, naskirin û parastina wan ne mimkûn e.

Rastiyên civakî bi zelalî nîşan didin ku xizaniya avahîsazî, bêkariya dêûbavan, tiryakbûn û jiholêrakirina perwerdehiya belaş malbatan neçar kiriye ku zarokên xwe bişînin kolanan. Dema ku sîgortaya bêkariyê an jî xercên jiyanê tune be, û dibistanên giştî jî ji bo perwerdehiyê pereyan dixwazin, çi alternatîfek ji bo keda zarokan heye?

Wekî ku Mohammad Reza Dehnavi, lêkolînerê zarokan, tekez dike, heya ku polîtîka avahîsazî nebin, dûrxistina zarokan ji kolanan nayê wateya çareserkirina pirsgirêkê, lê tenê paqijkirina pelê ye. Planên bi navê "berhevkirinê" di pratîkê de bûne sedema şermezarkirin, bêbawerî û qutkirina van zarokan ji torên piştgiriyê, wan ji her xizmetguzariya civakî û yasayî bêpar kirine.

Parîsa Pouyan, çalakvanek din a zarokan, hişyar dike ku ev zarokên li kolanan ne "gefeke ewlehiyê" ne, lê qurbaniyên sereke yên pergalek bêrehm in. Dûrxistina wan ji çavê raya giştî ne tenê pirsgirêkê çareser nake, lê di heman demê de dê statîstîkên îstismara cinsî û keda bi zorê jî zêde bike.

Di rewşek de ku tu saziyek navendî, nav-sektorî berpirsiyarê hevrêzkirina polîtîkayan nîne, saziyên cûrbecûr ên wekî şaredarî, xizmetguzarî, Wezareta Kar, Perwerde û polîs tenê barê berpirsiyariyê diguhezînin ser hev, û di dawiyê de, zarok dibin qurbanî.

Ji ber vê yekê, îdiaya Zakanî ku keda zarokan tê rêkûpêk kirin ne tenê bê bingeh e, lê di heman demê de xeternak e; ji ber ku ev tedbîr ne çareserî ne, lê rûyê paqijkirinek civakî ne - paqijkirinek ku bi bihayê zirara kûr a psîkolojîk, laşî û cinsî li zarokên ku tenê sûcê wan xizaniya malbatên wan e tê.

در خیابانهای تهران تعدادی کودک وجود داشت همه  ی کودکان توسط باندهای مافیای قاچاق اعضای بشری ربوده شده اند و همه ناپدید ده اند.  بر اساس یک منابع موثق در تهرانی  گفته تنها سرو صدای  عجیب کودکان در شب شنیده است و یک ماشین شیشه دودی این کودکان با زور سوار میکنند و به مکان نامعلومی منتقل میکنند یک منابع دیگر گفته کودکان را میبرند و گوشت این کودکان به خورد مردم میدهند در رسترانتهای اطراف تهران.
مدتی‌است که کودکان خیابانی از سطح شهر تهران ناپدید شده‌اند. و حال این سوال پیش آمده است که سرنوشت آن‌ها چه شده است. آیا این کودکان ساماندهی مناسبی یافته‌اند یا بی‌صدا شده‌اند؟. 

علیرضا زاکانی، شهردار فاسد  تهران، بارها با افتخار از موفقیت خود در «جمع‌آوری کودکان خیابانی» سخن گفته و رسانه‌های حکومتی نیز از این اقدام به‌عنوان گامی در راستای «زیباسازی شهر» تمجید کرده‌اند. اما پشت این ظاهر فریبنده، واقعیتی تلخ پنهان شده است که نه‌تنها هیچ بهبودی در وضعیت کودکان کار به همراه ندارد، بلکه از کار آن‌ها  در پشت صحنه برای استثمار و بیگاری بیشتر  استفاده کرده و سوءاستفاده‌های جنسی بیشتری از آن‌ها می‌شود.

به گفته فعالان حقوق کودک که یک هفته پیش  در میزگردی از سوی روزنامه شرق شرکت کردند نیز، این «ساماندهی» در واقع نوعی حذف کودکان از دید عمومی است؛ کودکان کار از خیابان‌ها ناپدید شده‌اند، اما به فضاهای پنهان و کنترل‌نشده مانند کارگاه‌های زیرزمینی، مراکز بازیافت، منازل و حتی مزارع کشاورزی رانده شده‌اند. در این مکان‌ها، آن‌ها بدون هیچ نظارتی مورد بهره‌کشی شدید قرار می‌گیرند. از کار بدون مزد گرفته تا تعرض و سوءاستفاده جنسی، که به دلیل پنهان بودن محیط، امکان شناسایی و حمایت از آن‌ها وجود ندارد.

واقعیت‌های اجتماعی به‌وضوح نشان می‌دهند فقر ساختاری، بیکاری والدین، اعتیاد، و حذف آموزش رایگان، خانواده‌ها را ناگزیر به فرستادن فرزندان‌شان به خیابان کرده است. وقتی هیچ بیمه بیکاری یا کمک‌هزینه معیشتی وجود ندارد، و مدارس دولتی نیز برای تحصیل پول طلب می‌کنند، چه جایگزینی برای کار کودک باقی می‌ماند؟

همان‌طور که محمدرضا دهنوی، پژوهشگر حوزه کودک تأکید می‌کند، تا زمانی که سیاست‌گذاری‌ها ساختاری نباشند، حذف کودکان از خیابان به‌معنای حل مشکل نیست، بلکه تنها صورت‌مسئله پاک می‌شود. طرح‌های موسوم به «جمع‌آوری» در عمل باعث تحقیر، بی‌اعتمادی و قطع ارتباط این کودکان با شبکه‌های حمایتی شده‌اند و آنان را از هرگونه خدمات اجتماعی و حقوقی محروم میسازند.

پریسا پویان، یکی دیگر از فعالان حوزه کودک، هشدار می‌دهد که این کودکان در خیابان «تهدید امنیتی» نیستند، بلکه خود قربانیان اصلی یک نظام بی‌رحم‌اند. حذف آن‌ها از انظار عمومی نه‌تنها مسئله‌ای را حل نمی‌کند، بلکه آمارهای سوءاستفاده‌های جنسی و کار اجباری را افزایش خواهد داد.

در شرایطی که هیچ نهاد مرکزی و فرابخشی مسئولیت هماهنگی سیاست‌ها را برعهده ندارد، نهادهای مختلف مانند شهرداری، بهزیستی، وزارت کار، آموزش و پرورش و نیروی انتظامی، فقط بار مسئولیت را به گردن یکدیگر می‌اندازند و در نهایت، این کودکان هستند که قربانی می‌شوند.

بنابراین، ادعای زاکانی مبنی بر ساماندهی کودکان کار، نه‌تنها بی‌اساس، بلکه خطرناک است؛ چرا که این اقدامات نه راه‌حل، بلکه صورت ظاهری یک پاکسازی اجتماعی‌اند—پاکسازی‌ای که به قیمت آسیب‌های عمیق روانی، جسمی و جنسی برای کودکانی تمام می‌شود که تنها جرم‌شان، فقر خانواده‌های‌شان است